Sla er de dikke Van Dale maar eens op na. Email (spreek uit ee-maj) betekent: glasachtige, ondoorzichtige of transparante massa, in een dunne laag aangebracht ter bedekking of versiering (brandverf) van metalen, glazen en stenen voorwerpen en keramiek. Het materiaal wordt gebruikt voor sieraden en huishoudelijke voorwerpen. Wie kent die knaloranje emaillen pannen niet? Dat is iets heel anders dan e-mail, dat staat voor elektronische post. Ook het Groene Boekje, en zelfs het Witte Boekje, geeft aan dat wanneer er elektronische post bedoeld wordt, het woord geschreven moet worden mét het koppelteken.

De verwarring in schrijfwijze is ontstaan door de verengelsing van het Nederlands. Op de website van het Genootschap Onze Taal is bij 'e-mailadres / emailadres' te lezen dat in 2007 een Britse actiegroep een actie is begonnen om het streepje te schrappen. Volgens deze groep getuigt het streepje zelfs van disrespect voor het medium e-mail. Dat geldt dan alleen voor het Engels. Zijn de teksten in onze moedertaal geschreven dan maakt het koppelteken juist het verschil. Een vriend van vroeger, met wie ik ooit een discussie had over deze spellingkwestie, vond dat het niet uitmaakt hoe je het schrijft, mits je het consequent op dezelfde manier gebruikt door bijvoorbeeld een website heen. Toen ik begon over het bestaan van het materiaal email, hoorde hij het in Keulen donderen.

Het bestaan van email raakt steeds minder bekend. Kennen we dat klassieke materiaal nog in de eenentwintigste eeuw? Weten we dat een edelsmid er prachtige sieraden mee maakt? Of dat je kunt koken in emaillen pannen en dat dat wordt aangeprezen als 'de groenste manier' van koken? (Zie: Grote-gekleurde-emaillen-pannen) Het is toch jammer dat het materiaal email in toenemende mate onopgemerkt blijft, omdat de elektronische post voortaan op buitenlandse wijze geschreven moet worden.

Laten we de Nederlandse taal niet nog meer 'vervuilen' en het verschil in betekenis tussen email en e-mail levend houden door middel van het koppelteken. Als kranten, tijdschriften, nieuwsbrieven en websites consequent e-mail gebruiken voor elektronische post, blijft het gebruik van email bekend in combinatie met onder andere knaloranje pannen en prachtige sieraden.

Jachthaven Seaport Marina wordt via deze naam gekoppeld aan een grote politie-actie waarbij politie, douane, marechaussee en de Belastingdienst pleziervaartuigen controleren bij de sluizen van IJmuiden. Volgens de reportage kan geen enkele boot ontsnappen en worden ze allemaal binnenstebuiten gekeerd. Om het verhaal nog spannender en pakkender te maken, laten ze de burgemeester aan het woord over illegale bewoning en hennepplantage, wat allemaal leidt tot georganiseerde criminaliteit en “dat willen we in IJmuiden niet”.

Ik zit nog op zee als ik de eerste, geschreven, berichten lees over de actie. Ik ben samen met mijn man onderweg van Vlieland naar IJmuiden op ons zeiljacht Markiezin. IJmuiden is onze vaste ligplaats en we wonen aan boord. Volkomen legaal! Keurig ingeschreven bij de gemeente Velsen waar IJmuiden toebehoort. Omdat we nog zeker drie tot vier uur te gaan hebben, maak ik me geen zorgen over een invasie van de sterke arm. Tegen de tijd dat we de jachthaven aanlopen, is iedereen al naar bed. Ik maak me echter wel druk over de inhoud van de berichtgeving. Waarom iemand die al jaren niet meer onder de levenden is, gebruiken om een nieuwsitem spannender te maken? Het bekt zeker niet lekker als je gewoon vertelt: bij de sluizen van IJmuiden wordt momenteel een gecoördineerde actie gehouden door die en die om pleziervaart te controleren. Dat is geen nieuws denk ik. In elk geval geen nieuws dat de kijkers van het achtuurjournaal boeit. Koppel het aan vermeende criminaliteit en het is een ander verhaal. Maar niet noodzakelijkerwijs een verhaal dat waar is!

Ik doe navraag in de jachthaven bij de buren die de hele dag aanwezig zijn geweest. Zij hebben twee douanebootjes gezien, maar dat is niks bijzonders. Dat is vrijwel dagelijkse kost. De echte actie heeft plaatsgevonden bij de sluizen van IJmuiden. Om precies te zijn: bij de Kleine- en de Zuidersluis. En dan vooral aan de kant van het Noordzeekanaal. Deze manier van controleren gebeurt zo goed als elk jaar wel een keer. Net als dergelijke acties aan de grens, of bij caravans en campers, of bij Schiphol. Maar die zijn niet te koppelen aan een naam die onuitwisbaar verbonden is met criminaliteit. En dus veel minder interessant voor journalisten. De vraag is wat controle van pleziervaartuigen te maken kan hebben met de situatie in de vissershaven van IJmuiden. Mijns inziens: niets! De burgemeester doelde dan ook echt op het gebied rondom de vissershaven en niet op de jachthaven. Onduidelijk blijft hoe de problemen daar veranderen door controle van pleziervaart.

En dan ontstaat bij mij de vraag: 'Wat is er echt waar in de journalistieke berichtgeving?'

Er vindt ergens in de wereld een ramp plaats. Je hart breekt als je op tv de trieste beelden van overstromingen, ondervoeding, aardbevingen et cetera ziet. Er worden miljoenen opgehaald om mens en dier te helpen. Prachtig. Totdat naar buiten komt dat er van die miljoenen nauwelijks iets bij de mensen terecht is gekomen. Dat er heel veel geld naar corrupte regeringen is gegaan. Wil ik daar mijn zuurverdiende centen aan spenderen? De barst in mijn beeld over goede doelen is een flinke slag groter geworden. Ik geef niet meer. Ik wil alleen nog iets bijdragen in de vorm van arbeid bijvoorbeeld. Dan weet je dat het goed terechtkomt. Geld geven? Ik stop ermee! Tot die collectebus weer voor mijn neus hangt en ik gewoon geen nee kan zeggen.

Ik kan bijdragen aan een goed doel door middel van inzet van kennis en kunde. Vol enthousiasme stort ik me op deze taak. Vol vertrouwen, vol geloof in het goede. Natuurlijk doe ook ik iets voor een goed doel omdat ik er zelf iets aan heb. Een stuk waardering. Wat positieve exposure voor ons bedrijf. Het eerste jaar geeft een goed gevoel en is het zichtbaar nuttig. Ik sluit mijn ogen voor de gaten die hier en daar vallen. Ik negeer dat het vrijwel onmogelijk blijkt mensen te betrekken die betrokken zouden moeten zijn bij het onderdeel wat ik verzorg. Ik negeer dat er geen reacties komen, afspraken niet worden nagekomen. Ik vlieg op het moment dat er iets extra's gevraagd wordt, al past het eigenlijk niet meer in het proces. Alles voor het goede doel.
Langzaam komen er barsten, ontstaan er gaten. Ik wil het niet zien. Ik probeer te lijmen, stutten te plaatsen, te voorkomen dat het omvalt. Maar er is geen ontkomen meer aan. Mijn beeld van goede doelen stort als een kaartenhuis in elkaar. Het laatste stukje barst met een luide knal in duizenden kleine stukjes die alle kanten op vliegen.
Ik val ten prooi aan iets wat zich een goed doel noemt en de reden? Joost mag het weten. Ik ben verbijsterd, verdrietig, boos, teleurgesteld. Goede doelen? Ik ben er klaar mee!

Tot me weer een collectebus – in de breedste zin – wordt voorgehouden en ik geen nee kan zeggen…

Juist door deze vriendenupdates heb ik de nieuwste manier van vragen door FB ontdekt. De een na de ander plaatst in de status commentaar hierop. Soms heel direct, soms middels nieuwsgierig makende antwoorden. “Niks FB…” lees ik ergens. Huh? Beetje rebels vandaag? Later “Alles goed. Dank je FB!” Ik begin het te snappen. Paar dagen eerder las ik een felle klacht over deze manier van vragen door FB. Omdat ik op dat moment mobiel feestboekte, is mij geheel en al ontgaan wat er aan de hand was. Nu ga ik gauw even het grote systeem op en…ja hoor, ook ik word persoonlijk benaderd door FB. Gezellig!

Gezellig? Daar denken veel van mijn vrienden anders over. Het is blijkbaar ergernis ten top. Steeds vaker verschijnt commentaar in de trant van “Waar bemoei je je mee FB?”. Op mijn beurt wil ik vragen: “Waar maken jullie je druk om, lieve vrienden?” We zijn (bijna) allemaal aanwezig op de sociale media om contact te hebben, te maken, te hervinden. Of gaat het eigenlijk alleen maar om onszelf? Niet om de contacten, maar om eigen dingen te ventileren zodat je het gevoel hebt er te zijn? Is een persoonlijk tintje door FB te sociaal?

Van mij mag FB vragen hoe het met me gaat. Zolang er maar 'Ger' staat en niet 'Ger Wouters'. Dáár erger ik me aan. Vrienden die je noemen in hun reacties en dan rücksichtslos op de entertoets slaan omdat FB de naam automatisch aanvult. Zo klinkt de reactie meteen een stuk bitser. Alsof ik iets verkeerds heb gedaan. Mijn moeder zei mijn voor- en achternaam als ze me tot de orde riep. Ook de juf of meester van school kon dat een enkele keer weleens doen. Maar nooit als alles goed was.
Dus als je het mij vraagt: gezellig die vriendelijke vraag van FB. Heel sociaal!

Het is weer goed gekomen toen ik mijn eigen plan heb getrokken. Of eigenlijk: toen we ons eigen plan hebben getrokken. Samen vormen we toch ook een gezin? Dan mag je ook vormgeven aan je eigen kerstfeest en jaarwisseling. Misschien niet leuk voor de familie, maar als kleine familie die we samen vormen, hebben we genoeg aan onze eigen tradities. Het hebben van een boot en het verlangen om ook in de winter leuke tochten te maken, geven een uitstekend excuus. Wat doen jullie met de kerstdagen? Wij zijn er niet!

Een van onze eigen tradities is het verzenden van een leuke kerstkaart naar familie, vrienden en kennissen. Een manier om mensen waar we een band mee hebben, te laten weten dat we ze een fijne tijd wensen en alle goeds voor het nieuwe jaar dat voor de deur staat. Al flink wat jaren proberen we steeds iets nieuws, verrassends, leuks te verzinnen. Een enkele keer is dat niet gelukt en hebben we simpel een doos standaardkaarten gekocht en verstuurd. Een beetje tegen onze eigen principes in, maar soms moet je tradities even doorbreken.

Dat gaan we ook dit jaar doen. De traditie van een eigengemaakte decemberkaart gooien we een jaartje over boord. Geen zin, geen tijd, geen inspiratie, of welk ander excuus je ook wilt horen. Gelukkig zijn er de sociale media. Via die weg kunnen we een groot aantal van onze familieleden en vrienden bereiken. Als zij het nu even doorbrieven, dan komt het overal aan. En bij nog meer mensen dan we doorgaans in onze adressenlijst plaatsen.

Dus… voor iedereen die dit leest:

Maak van de feestdagen datgene wat je zelf wenst!

Voor 2013 zeggen wij:

“Grenzeloos optimisme verslaat elk ongeluk!”

Happy New Year