Jachthaven Seaport Marina wordt via deze naam gekoppeld aan een grote politie-actie waarbij politie, douane, marechaussee en de Belastingdienst pleziervaartuigen controleren bij de sluizen van IJmuiden. Volgens de reportage kan geen enkele boot ontsnappen en worden ze allemaal binnenstebuiten gekeerd. Om het verhaal nog spannender en pakkender te maken, laten ze de burgemeester aan het woord over illegale bewoning en hennepplantage, wat allemaal leidt tot georganiseerde criminaliteit en “dat willen we in IJmuiden niet”.

Ik zit nog op zee als ik de eerste, geschreven, berichten lees over de actie. Ik ben samen met mijn man onderweg van Vlieland naar IJmuiden op ons zeiljacht Markiezin. IJmuiden is onze vaste ligplaats en we wonen aan boord. Volkomen legaal! Keurig ingeschreven bij de gemeente Velsen waar IJmuiden toebehoort. Omdat we nog zeker drie tot vier uur te gaan hebben, maak ik me geen zorgen over een invasie van de sterke arm. Tegen de tijd dat we de jachthaven aanlopen, is iedereen al naar bed. Ik maak me echter wel druk over de inhoud van de berichtgeving. Waarom iemand die al jaren niet meer onder de levenden is, gebruiken om een nieuwsitem spannender te maken? Het bekt zeker niet lekker als je gewoon vertelt: bij de sluizen van IJmuiden wordt momenteel een gecoördineerde actie gehouden door die en die om pleziervaart te controleren. Dat is geen nieuws denk ik. In elk geval geen nieuws dat de kijkers van het achtuurjournaal boeit. Koppel het aan vermeende criminaliteit en het is een ander verhaal. Maar niet noodzakelijkerwijs een verhaal dat waar is!

Ik doe navraag in de jachthaven bij de buren die de hele dag aanwezig zijn geweest. Zij hebben twee douanebootjes gezien, maar dat is niks bijzonders. Dat is vrijwel dagelijkse kost. De echte actie heeft plaatsgevonden bij de sluizen van IJmuiden. Om precies te zijn: bij de Kleine- en de Zuidersluis. En dan vooral aan de kant van het Noordzeekanaal. Deze manier van controleren gebeurt zo goed als elk jaar wel een keer. Net als dergelijke acties aan de grens, of bij caravans en campers, of bij Schiphol. Maar die zijn niet te koppelen aan een naam die onuitwisbaar verbonden is met criminaliteit. En dus veel minder interessant voor journalisten. De vraag is wat controle van pleziervaartuigen te maken kan hebben met de situatie in de vissershaven van IJmuiden. Mijns inziens: niets! De burgemeester doelde dan ook echt op het gebied rondom de vissershaven en niet op de jachthaven. Onduidelijk blijft hoe de problemen daar veranderen door controle van pleziervaart.

En dan ontstaat bij mij de vraag: 'Wat is er echt waar in de journalistieke berichtgeving?'

Ontmoeting met poëzie

Het is mijn eerste schrijfdag en ik ken er niemand. Terwijl ik de trap oploop, houdt een dame in maagdelijk witte verkleedkleding mij staande.
“Mag ik iets in uw oor fluisteren?”
Maar natuurlijk! Ik houd het ene eind van een lange koker tegen mijn oor. De witte fee fluistert. Helder klinken haar woorden. Ik probeer me volledig te concentreren, maar uiteraard vervliegt het gedicht in mijn hoofd en blijven slechts indrukken achter. Fragmenten zonder samenhang. Boodschap in een fles. Mens gaat niet over de oceaan. Natuurlijk wel, denk ik, ik zeil!
Aan deze kant van de oceaan is er een eenvoudige boodschap: “wil je mij het zout geven mijn lief?”
Ik vind het prachtig, wil vasthouden, maar woorden laten zich niet vastzetten in mijn hoofd. Daar zijn ze niet voor gemaakt. Hoewel? Woorden in poëzie gegoten zijn waarschijnlijk wel geschreven om vast te haken in je hoofd, in je gedachten, je beleving. Ik heb niet veel met poëzie, snap het meestal niet en heb het daarom na school volledig links laten liggen. Maar nu, nu een fee mooie woorden in mijn oor fluistert, denk ik toch voorzichtig dat ik het genre een kans moet geven. Als lezer, want als schrijver ligt de enorme worsteling met poëzie bij een schrijfcursus nog heel vers in mijn geheugen.

Onbekendheid met schrijvers

Ik bedank de fee en loop verder. De overgang is groot. Een foyer vol pratende, schuifelende mensen met een rij langs de koffie en thee. Ik pak een kopje, kies een zakje en zoek rond naar een plek waar ik mijn, bij de aankomsthal gekregen, map en persoonlijke envelop kan openen. Snel manoeuvreer ik naar een vensterbankplek. Mijn kop thee overleeft zonder morsen. Naast me staat een vrouw, verdiept in haar schrijfdagspullen. Ik laat de mapinhoud door mijn handen gaan: een tijdschrift, veel informatie, een cd met drie verhalen van Annelies Verbeke. Leuk! Ik ken haar helemaal niet, maar ga wel haar workshop volgen. Eigenlijk ken ik geen van de namen van de aanwezige schrijvers. Ik begin het een beetje als een gemis te ervaren. Verzin excuses voor mezelf. Dat mijn geheugen te slecht is bijvoorbeeld. Dat het allemaal Belgische schrijvers zijn, die in Nederland minder bekendheid genieten en verstopt staan in onbereikbare boekenkasten van de boekhandelaar. Ik weet dat het slappe excuses zijn en dat ik me best had kunnen inlezen in een aantal schrijvers. Ik weet immers al een paar maanden dat ik hier ga komen. Ik verdiep me gauw in de envelop. Er staan een paar dichtregels op:

“Licht grijsgroen zijn haar ogen.
'Als jij lacht, meisje, zie ik zo de Noordzee voor me.'

Lieve Van de Vijver”

Ik lees het een paar keer. Hoe doen ze dat? Hoe weten zij mijn kleur ogen? Hoe weten ze dat ik bijna op de Noordzee woon? Bijzonder dat het zo gelijkend is. Ik wil niet weten of het misschien ook op alle andere enveloppen staat. Dat hoort bij het mysterieuze van poëzie beslis ik ter plekke.

Persoonlijke ontmoeting

Ik ben door al het materiaal heen, drink mijn bijna koude thee op terwijl ik om me heen kijk. Mijn blik kruist die van mijn buurvrouw. We glimlachen.
“Welke workshop heb jij zo?”
We gaan allebei naar Annelies. Er ontwikkelt een gesprek waar in hoog tempo een heleboel langs komt. Ik weet al snel dat zij de schrijfacademie in Antwerpen doet, in België woont, maar Nederlandse is en al jaren schrijft. Zij weet na vijf minuten dat ik op een zeilboot woon, pas begin met kijken of ik echt iets kan met creatief schrijven, wel stukjes schrijf op een paar eigen websites en in de websitebouw zit. Twee Hollanders die elkaar treffen op een Belgische schrijfdag in Brussel. Ik heb het gevoel precies de enige andere Hollander tussen een paar honderd Belgen uit te hebben gezocht. Toeval?

'Kortverhalen' door Annelies Verbeke

We trekken samen op tot na de lunch. De twee uur Annelies Verbeke vliegen voorbij. Ik maak zoveel mogelijk aantekeningen. In mijn hoofd schieten ideeën alle kanten op. 'Ik wil schrijven! Ik wil schrijven! Ik wil schrijven!' dendert het daar binnen. Afgewisseld door 'Kan ik dit ook?' Annelies vertelt, vraagt, laat lezen, leest voor en daarmee inspireert ze mij. Al meteen bij het begin geeft ze een aantal korte-verhalen-schrijvers 'die je moet lezen' en er volgen er meer gedurende haar voordracht. In mijn gedachten zweeft af en toe het antwoord op mijn vraag langs. Ik voel meteen weerstand opkomen. Ik wil er nog niet aan. Ik vind lezen heerlijk, maar niet als ik het onder een vergrootglas moet leggen.

Schrijfstudenten moeten lezen

Met de over elkaar buitelende ideeën nog in mijn hoofd, neem ik 's middags plaats in wat 'het literaire café' heet. Hier worden een paar debatten gehouden, onder andere over schrijfopleidingen. De gesprekken met de schrijvers kunnen mij slechts matig boeien. Uit het verhaal over schrijfopleidingen neem ik wel mee dat er veel gelezen wordt door de studenten. Het is één van de belangrijke onderdelen van het leren goed te schrijven. Wat boeit je en wat niet? Waarom vind je een verhaal, een gedicht, een roman goed of juist slecht? Slechte boeken zijn zelfs beter, want: van fouten kun je leren!

Ga ik meer lezen om te kunnen schrijven?

De Schrijfdag wordt afgesloten met een literaire slotshow. In de theaterzaal sleept pianomuziek me mee in andere werelden om terug te komen en geboeid te worden door de werkmethodes van gevestigde schrijvers. Ik weet nu al dat ik volgend jaar weer ga. Maar, ga ik straks thuis meer lezen om te kunnen schrijven? Ben ik overtuigd dat ook technisch lezen nodig is om te kunnen schrijven? Ik ga zeker veel meer lezen over schrijftechnieken. De speciale boeken die daarover geschreven zijn. Ik ga ook meer lezen in de genres waarin ik zelf wil schrijven. Maar… een boek dat me opslokt vervolgens technisch te lezen… dat is nu nog een stap te ver.

Er vindt ergens in de wereld een ramp plaats. Je hart breekt als je op tv de trieste beelden van overstromingen, ondervoeding, aardbevingen et cetera ziet. Er worden miljoenen opgehaald om mens en dier te helpen. Prachtig. Totdat naar buiten komt dat er van die miljoenen nauwelijks iets bij de mensen terecht is gekomen. Dat er heel veel geld naar corrupte regeringen is gegaan. Wil ik daar mijn zuurverdiende centen aan spenderen? De barst in mijn beeld over goede doelen is een flinke slag groter geworden. Ik geef niet meer. Ik wil alleen nog iets bijdragen in de vorm van arbeid bijvoorbeeld. Dan weet je dat het goed terechtkomt. Geld geven? Ik stop ermee! Tot die collectebus weer voor mijn neus hangt en ik gewoon geen nee kan zeggen.

Ik kan bijdragen aan een goed doel door middel van inzet van kennis en kunde. Vol enthousiasme stort ik me op deze taak. Vol vertrouwen, vol geloof in het goede. Natuurlijk doe ook ik iets voor een goed doel omdat ik er zelf iets aan heb. Een stuk waardering. Wat positieve exposure voor ons bedrijf. Het eerste jaar geeft een goed gevoel en is het zichtbaar nuttig. Ik sluit mijn ogen voor de gaten die hier en daar vallen. Ik negeer dat het vrijwel onmogelijk blijkt mensen te betrekken die betrokken zouden moeten zijn bij het onderdeel wat ik verzorg. Ik negeer dat er geen reacties komen, afspraken niet worden nagekomen. Ik vlieg op het moment dat er iets extra's gevraagd wordt, al past het eigenlijk niet meer in het proces. Alles voor het goede doel.
Langzaam komen er barsten, ontstaan er gaten. Ik wil het niet zien. Ik probeer te lijmen, stutten te plaatsen, te voorkomen dat het omvalt. Maar er is geen ontkomen meer aan. Mijn beeld van goede doelen stort als een kaartenhuis in elkaar. Het laatste stukje barst met een luide knal in duizenden kleine stukjes die alle kanten op vliegen.
Ik val ten prooi aan iets wat zich een goed doel noemt en de reden? Joost mag het weten. Ik ben verbijsterd, verdrietig, boos, teleurgesteld. Goede doelen? Ik ben er klaar mee!

Tot me weer een collectebus – in de breedste zin – wordt voorgehouden en ik geen nee kan zeggen…

Juist door deze vriendenupdates heb ik de nieuwste manier van vragen door FB ontdekt. De een na de ander plaatst in de status commentaar hierop. Soms heel direct, soms middels nieuwsgierig makende antwoorden. “Niks FB…” lees ik ergens. Huh? Beetje rebels vandaag? Later “Alles goed. Dank je FB!” Ik begin het te snappen. Paar dagen eerder las ik een felle klacht over deze manier van vragen door FB. Omdat ik op dat moment mobiel feestboekte, is mij geheel en al ontgaan wat er aan de hand was. Nu ga ik gauw even het grote systeem op en…ja hoor, ook ik word persoonlijk benaderd door FB. Gezellig!

Gezellig? Daar denken veel van mijn vrienden anders over. Het is blijkbaar ergernis ten top. Steeds vaker verschijnt commentaar in de trant van “Waar bemoei je je mee FB?”. Op mijn beurt wil ik vragen: “Waar maken jullie je druk om, lieve vrienden?” We zijn (bijna) allemaal aanwezig op de sociale media om contact te hebben, te maken, te hervinden. Of gaat het eigenlijk alleen maar om onszelf? Niet om de contacten, maar om eigen dingen te ventileren zodat je het gevoel hebt er te zijn? Is een persoonlijk tintje door FB te sociaal?

Van mij mag FB vragen hoe het met me gaat. Zolang er maar 'Ger' staat en niet 'Ger Wouters'. Dáár erger ik me aan. Vrienden die je noemen in hun reacties en dan rücksichtslos op de entertoets slaan omdat FB de naam automatisch aanvult. Zo klinkt de reactie meteen een stuk bitser. Alsof ik iets verkeerds heb gedaan. Mijn moeder zei mijn voor- en achternaam als ze me tot de orde riep. Ook de juf of meester van school kon dat een enkele keer weleens doen. Maar nooit als alles goed was.
Dus als je het mij vraagt: gezellig die vriendelijke vraag van FB. Heel sociaal!

Poosje terug heb ik een tweet verstuurd over het afronden van een teakdekschoonmaakklus. Een litertje of 9 ontweringswater (oxaalzuur), een stuk of 30 schuursponsjes, veel water en heel veel uren op de knieën stukje voor stukje algen van het teakdek verwijderen. Al snel een reactie: het schijnt dat appelmoes het goed doet als teakreiniger en is goedkoper. Appelmoes? Ja, appelmoes en dan liefst die van de Aldi, leer ik al snel. In mijn hoofd begint al een beeld te ontstaan van een teakdek in de appelmoes mét kersje in het midden. Precies zoals die restaurantketen van de toekan appelmoes altijd serveert. Ik heb alleen nog veel moeite met het waarheidsgehalte van deze tip. Heeft de tipgever dit zelf al eens geprobeerd?

Via een ander medium vind ik uit dat het inderdaad is uitgeprobeerd. Twee liter Aldi-appelmoes op een teakrooster van 0.9 m2. Insmeren met blokkwast en na een uurtje aan een touwtje even onderdompelen in het meer. Beetje heen en weer bewegen voor het beste resultaat!

Het beeld in mijn hoofd wordt alsmaar grappiger. Ons teakdek is om en nabij 45 m2. Aantal liters benodigde appelmoes is dus zo ongeveer 100! Ik zie het dek dik ingesmeerd voor me. De zurige appelmoesgeuren zijn bijna verstikkend. De steiger is geplaveid met lege potten. Je kan er over lopen. Met behulp van een zware kogel aan een kraan geef ik de onderdompelactie gestalte. Touwtje aan de mast om de boel weer boven water te halen. Het heen en weer bewegen wil niet lukken. Een kniesoor die daar op let. Hopen dat er nergens gaten, kieren en meer van dergelijke waterdoorlatende dingen zijn. Toch vervelend als het dek mooi schoon is, maar binnen een chaos van natte zooi.

Ergens gaat hier toch iets niet goed. Misschien omdat een boot van bijna 15 meter met teakdek niet te vergelijken is met een doorsnee zeilboot zonder teakdek? Leuk idee die appelmoes, maar we houden het er maar op dat het als mosterd na de maaltijd kwam.

Facebook
Broodjeaapverhalen worden digitaal verspreid via e-mail, nieuwsgroepen, fora, Facebook et cetera. Maar ook niet digitaal gebeurt het verspreiden al jaren via boeken, kranten en ook mondeling. Het wereld wijde web zorgt echter voor een enorm publiek en grote snelheid van verspreiden. Een verhaal wat vandaag opduikt in Amsterdam kan morgen de wereld rond zijn en is intussen ook vertaald in diverse talen.
Kort geleden kreeg ik op Facebook van diverse vrienden het verzoek om een bepaald vinkje weg te halen. Een en ander had te maken met wijzigingen van Facebook en privacy. Schending van privacy is hot en zeker in combinatie met Facebook. Een broodje aap daarover wordt razendsnel opgepikt, vertaald en verspreid. Privacy is een onderwerp waar menig mens zonder nadenken van geloofd dat het geschonden wordt. Zeker door Facebook. Al of niet met opzet. En dus hebben veel mensen braaf het vinkje verwijderd. Het resulteert slechts in iets wat ze zelf niet meer kunnen zien, maar dat terzijde.

Goedgelovig
Hoe komt het toch dat een mens zo goedgelovig is? Denken we door al die sociale media helemaal niet meer voor onszelf? Je leest een statusupdate van je Facebookvriend en voert het gevraagde uit. Niet even nadenken en bekijken of het gevraagde enige kant of wal raakt. U vraagt, wij draaien. Een soort slaafse manier van volgen. Een wonderlijk verschijnsel.
Ik moet toegeven dat ook ik de neiging heb, berichten over geschonden privacy onmiddellijk voor waar aan te nemen. In dit specifieke geval wist ik dat het niet klopte omdat ik de gevraagde instellingswijziging goed ken. En dat zet aan tot nadenken. Maar blijkbaar is er een prikkel nodig om even pas op de plaats te maken, en een momentje tijd te nemen een gerucht te controleren. Grappig detail: ik geef bij een Facebookvriend als reactie dat het om een broodjeaapverhaal gaat en toch zijn er nog een aantal na mij die aangeven dat ze gedaan hebben wat gevraagd is. Dus ook mijn reactie zet niet bij iedereen een rood lampje aan. Maar dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ze mij niet kennen en mijn Facebookvriend wel. Voer voor psychologen?
Ik vind het fascinerend, intrigerend, maar heb geen antwoord op het waarom.

De wereld in
Broodjeaapverhalen zijn al jaren op de wereld. Het internet maakt de verspreiding alleen veel sneller, makkelijker en er is een veel groter bereik. Ik neem aan dat het daarom interessanter wordt om een vals gerucht de wereld in te gooien. Erover nadenkend, vraag ik me af wie zulke nonsens verzint en waarom. Ga je dan volgen hoe snel jouw gerucht wordt opgepakt en verspreid? Is de kick dat je ziet dat mensen blindelings overnemen? Zelden is te achterhalen wie de hoax de wereld in geholpen heeft. Het kan dus niet te maken hebben met beroemd willen zijn. Niemand kent je naam. Men kent alleen het verhaal wat je verzonnen hebt, en zeer waarschijnlijk wordt je niet geloofd als je zegt dat jij het gerucht gestart bent.
Zijn de verzinners misschien psychologen die op deze manier een onderzoek doen naar de volgzaamheid van mensen? Het kuddegedrag? Is niet bepaald een wetenschappelijke methode. Ik heb nog niet meegemaakt dat na een broodje aap ergens een vragenlijst komt, waarmee je bijvoorbeeld aangeeft waarom je het verhaal gelooft en waarom je het verspreidt. Van mij mag de eerste onderzoeker daarmee komen. Ik ben heel benieuwd wat de resultaten zijn.

Zonder opzet
Of gaat het helemaal niet met opzet? Wordt er niet zorgvuldig nagedacht over het onderwerp, de formulering en de verspreiding? Het kan natuurlijk ook onbedoeld ontstaan. Ergens op een forum vindt een discussie plaats. Een directe stelling is er niet, maar er wordt wel een conclusie getrokken: “Alle kabouters hebben een puntmuts op”. De conclusie gaat een eigen leven leiden als een deelnemer deze via andere media ventileert. Gooi het op Twitter en het gaat van volger tot volger.
Andere mogelijkheden achter dit specifieke broodje aap op Facebook: er zat ooit een bugje waar dit vinkje tegen hielp of er het gaat om een ander vinkje en onderweg heeft iemand het niet gesnapt en aangepast. Het kan….maar ik vind het bewust verzonnen broodjeaapverhaal toch de meest intrigerende gedachte.

Vragen, vragen en geen antwoorden
Het hele fenomeen blijft voor mij hangen in vragen. Antwoorden heb ik niet. Slechts ideeën, verzinsels over het waarom. Een goed broodje aap is geloofwaardig door de subtiele ingrediënten en het perfect aansluiten op de huidige angsten in de maatschappij. Zoals het schenden van privacy op dit moment. Speel in op die angst, maak er gebruik van en de hele wereld trapt erin. We verliezen ter plekke het zelfdenkendvermogen. Maar wie heeft deze hoax verzonnen? En waarom? Ik wil het weten, maar kom er nooit achter. Ga ik maar gewoon verder met het dagelijks leven en probeer een volgende broodje aap ook op tijd te herkennen.

Overal lees je het: de leegstand in kantorenland is enorm. Dus ik was hoopvol gestemd een goede locatie voor vanCarabas.nl te vinden. Dat viel wat tegen. We zijn van de ene verbazing in de andere gerold. Het ene lege pand na het andere hebben we bekeken. Maar uiteindelijk zitten we prima in een… volledig gevuld bedrijfsverzamelgebouw.

Onze eisen

Op dit moment is vanCarabas.nl nog zeker geen grote multinational. Dus onze eisen zijn bescheiden. Plek voor twee bureaus, een extra stoel, wat kasten en een senseo. Omstreeks 20 m² netto vloeroppervlak (dat is de ruimte die ik zelf naar eigen believen kan indelen). Een parkeerplaats en een fietsenrek vinden we ook prettig. Maximum huurtermijn 2 jaar, graag binnen drie maanden opzeggen. Budget zo ergens tussen 500 tot 800 euro per maand ex btw, maar inclusief servicekosten. Oh ja, een bemande receptie en een restaurant is ook leuk. Daarnaast is een beetje inspirerende omgeving belangrijk. Als het creatieve proces een keertje vastloopt, doet een ijsje in de buurt soms wonderen. Deze eisen leken me helemaal niet zo gek. Ik weet zeker dat een groot aantal zzp-ers er hetzelfde over denkt.

Even lachen: de eis van een goede internetverbinding heb ik niet expliciet genoemd. Er is toch niemand in Nederland die een kantoor verhuurt zonder goed internet?

De longlist

Het wordt zoeken op Funda, op internet, fora, LinkedIn, twitter, navragen enzovoorts. Op die manier gewapend met een longlist van mogelijkheden gaan we de locaties af. Overal staat: alleen bezichtiging met een makelaar, maar dat wordt wel erg bewerkelijk. Dus net pak aan, nog net geen stropdas, en op de bonnefooi adressen bezoeken.

De Waarderpolder te Haarlem

Volgens de gemeente Haarlem is de Waarderpolder in 2009 'Het beste bedrijventerrein van Nederland'. Het is toch mooi als je dat om de hoek hebt liggen. We beginnen met een bedrijfsverzamelgebouwtje op het Figeeterrein. Zonder probleem lopen we naar binnen naar een vrijwel lege verdieping. Allemaal kleine units met enkelglasafscheiding. Geen bewaking, we zijn er een klein halfuur en komen niemand tegen. Lijkt ons geen plek om ons bedrijf te vestigen en onze apparatuur achter te laten. Alhoewel het Figeeterrein zeker een mooi initiatief is, en prachtig dat het kan, is de omgeving ervan nog steeds wat… troosteloos. De grandeur wordt door de her en der in bermen geparkeerde auto's, het abominabele wegdek, en de rare bewegwijzering volledig weggepoetst. Dit is het niet voor ons. Vervolgens wat nieuwbouw bekeken. Gesproken met een aantal huurders en zeker aan het Spaarne staan wat mooie panden, maar in het algemeen wat te groot voor ons. Ook daar geldt: zodra je het pand verlaat, valt het allemaal wat tegen. Een goed gesprek gehad met een kantoorbewoner, die ons wel waarschuwt dat we alleen glasvezelinternet kunnen afnemen. Dus het wordt wel iets duurder. OK, we snappen het, het beste bedrijventerrein van Nederland kent alleen extreem duur internet. Of een dongel voor het raam hangen natuurlijk.

Tenslotte bezoeken we nog een ander bedrijfsverzamelgebouw aldaar. Maar door de vierkante meterprijs, de staat van onderhoud en ook hier de omgeving die vooral uit overwoekerde bouwgrond bestaat, besluiten we dit maar te laten voor wat het is.

Overigens, we bekijken de Waarderpolder natuurlijk niet met de bril van een groot bedrijf. Daarvoor is iets als een glasvezelkabel geen enkel probleem.

Luxe tijdelijke kantoren

De grote kantorenketens van deze wereld adverteren met de leus: “Korte opzegtermijn”. Daar wordt 4 maanden mee bedoeld. Er wordt met vierkante meters geadverteerd, alleen zijn het wel bruto meters. Op zich geen probleem mee, gemeenschappelijke ruimtes moeten tenslotte ook betaald worden. Maar voor het antwoord op de vraag hoeveel netto ruimte 29 m² nu eigenlijk is, moet ik tweemaal nabellen, e-mails sturen en krijg na enkele weken als antwoord: ongeveer 3 bij 5 meter, oftewel 15 m². Oh ja… natuurlijk.

Deze aanbiedingen kunnen in voorkomende gevallen best wel goed zijn. De bewaking van de panden is prima, uitstekende bemande receptie, koffiehoek in de entree. Maar het wordt al heel gauw boven budgettair. Toch heeft een van de deze aanbieders ergens bij ons de boot gemist. Nu staat een verdieping daar nog steeds helemaal leeg, en we hadden op enig moment toch besloten daar wat te huren…

Navragen over de kwaliteit van de internetverbinding is ronduit komisch. Het kost 10 – 40 – 80 euro ex btw per maand, al dan niet per persoon. Wanneer we het over de snelheid van de lijn hebben, is het antwoord gemiddeld 'We hebben nooit klachten', kwaliteitsgaranties zijn er niet. Wanneer ik achteraf van een van de locaties de kleine lettertjes lees, en nabel bij de telecomleverancier blijkt het daar om 800 kbps te gaan. Voor degenen die dat niets zegt: kent u de UPC reclame waar ADSL wordt vergeleken met het UPC-superaanbod? En ADSL dus tergend langzaam is? Wel, 800 kbps is nog eens 10x zo langzaam.

Oudere megakantoorgebouwen

Dankzij het 'nieuwe werken', wat vooral een eufemisme lijkt om te besparen op kantoorkosten, staan er veel megakantoren leeg. Bij sommige verhuurders heeft iemand tijdens een brainstormsessie waarschijnlijk geopperd om het aan de zzp-ers te verhuren. Dus staan her en der advertenties als: 5000 m² te huur, mogelijk vanaf 30 m². We hebben voor een paar van deze gebouwen gestaan. De posters dat het gebouw beveiligd wordt door antikraak hangen voor de ramen. Elkaar verdwaasd aangekeken en weer weggereden. Heren en dames verhuurders, er is toch echt meer voor nodig om uw pand met achterstallig onderhoud te verhuren. De doelgroep mag dan zzp-er zijn, maar die hebben toch ook nog enig gevoel voor eigenwaarde.

Bedrijfsverzamelgebouw – 1

Via een netwerkcontact worden we getipt over een verzamelgebouw in Haarlem Zuid. Het past qua sfeer, locatie, prijs wat minder, maar wie weet. Ik kijk op de site van de verhuurder, maar alles in ons formaat is al bezet. Van ons contact weten we zeker dat er ruimtes vrij zijn, misschien is de site verouderd? Dus bellen met de verhuurder. Ik wordt doorverwezen naar de makelaar en heb die vervolgens gebeld. Ik krijg kortaf te horen dat alles al verhuurd is, dat ik op hun makelaarssite moet kijken voor het actuele aanbod, goedemiddag verder en einde telefoongesprek. Enigszins verbijsterd blijf ik na dit gesprek zitten. Recapituleren: Ik bel met een bedrijfsmakelaar waar ik aangeef op zoek te zijn naar kantoorruimte. Deze meneer vraagt niet verder maar verwijst me naar internet (goeie tip hoor!). Conclusie moet zijn dat het met de problemen op de kantorenmarkt wel zal meevallen, in ieder geval bij hem.

Een paar dagen later krijg ik van mijn contact de naam door van de accountmanager van de verhuurder. Die kan ik ook direct bellen. Na een paar telefoontjes is er eindelijk contact en maken we een afspraak voor een bezichtiging. Nog even gevraagd over de makelaar. Blijkt dat het contact daarmee al geruime tijd verbroken is. Staat alleen nog wel op de site, en de medewerkers aan de telefoon is het nooit verteld. Zou dit wel gebeurd zijn, dan hadden we al twee weken eerder dit pand kunnen bekijken.

De bezichtiging verloopt prima, niets dan lof. Acceptabele voorwaarden en redelijke prijs. Had ik de bezichting een week eerder gehad dan was dat nu ons HQ geweest. Maar door alle vertraging zijn we ondertussen verder gaan zoeken en kwamen terecht bij verzamelgebouw nummer twee.

Overigens, deze verhuurder heeft de site inmiddels aangepast. Zou ik nu bellen dan kom ik gelijk bij de juiste persoon terecht!

Bedrijfsverzamelgebouw – 2

Aan de randweg van Haarlem, vlakbij station Heemstede, hebben we uiteindelijk onze plek gevonden. Een voormalig (minimega) kantoorpand. Staat al een paar jaar op de nominatie om plaats te maken voor nieuwbouw, maar vanwege de crisis komt het er niet van. Nadeel is dat we er misschien over een jaar uit moeten, voordeel is de korte opzegtermijn en de goede prijs. Als we een afspraak maken voor een bezichtiging loopt het allemaal lekker snel. Wat vooral prettig is, het gebouw zit bijna helemaal vol met meer dan vijftig kleinere bedrijven. Al te veel investeringen worden er natuurlijk niet gedaan, maar het voelt allemaal wel bedrijfsmatig aan. Het kan dus wel!

Voor verhuurders

Voor veel verhuurders van panden heb ik nog een tip. Het lijkt misschien weinig, de opbrengst van bedrijfjes met 1 of 2 personen, maar voor die bedrijfjes is de huurprijs een hele uitgaaf. Het minste wat je dan wil, is dat je trots bent op jouw kantoor. Niemand betaalt voor een afbraakpand.

Ik heb bij een groot gebouw gestaan waar de vorige bewoner met een voorhamer zijn naamschildje eraf gebikt had. Leuk dat dit gebouw nu voor zzp-ers beschikbaar is, maar het is wel aan te bevelen om dan de entree naar een representatieve toestand terug te brengen (en zo duur is een stukje stucwerk niet). Een ander gebouw had een bord met de namen van de bedrijven die er zaten. Dat bestond vooral uit rommelig geplakte bedrijfsstickers, terwijl de helft van de genoemde bedrijven alweer verdwenen was.

Tenslotte

Dit is een gekleurde ervaring. Ik kom met een betrekkelijk klein budget binnen, en ik snap dat ik dan minder interessant ben. Aan de andere kant, bedrijven als AH, Aldi en LIDL hebben hoge inkomsten door juist een grote doelgroep met lage marges te bedienen.

De belangrijkste indruk die ik zo van mijn zoektocht heb overgehouden, is dat voor driekwart van de verhuurders leegstand een aantrekkelijker optie is dan het te verhuren aan die grote doelgroep. Onlangs was er in het nieuws dat er een, deels door het rijk gefinancieerd, sloopfonds komt. Het zal toch niet gebeuren dat de partijen die onderhoud hebben verwaarloosd, en geen initiatief hebben getoond, daar uiteindelijk voor beloond gaan worden?

Gedachtespinsels

Al sinds ik Henk ken, antwoordt hij regelmatig met "van alles en nog wat en een beetje". Vooral als ik vraag "waar denk je aan?" of een variatie daarop. Het is misschien ook wel de foutste vraag die je kan stellen aan je partner. Niet altijd wil iemand steeds maar weer gedachtespinsels delen. Wie weet is daardoor het antwoord van Henk ontstaan. Zou zomaar kunnen. Ik heb het overgenomen. Best makkelijk zo'n vast antwoord als je zelf even helemaal niet weet wat er allemaal in je hoofd omgaat. En neem je het een beetje meer letterlijk dan is het prima bruikbaar om mee aan te geven waar een blog over gaat.

Divers

Op 'Webkoppel schrijft' ga je vanaf nu een diversiteit aan artikelen vinden. Niet alleen inhoudelijk gericht op ons werk. Maar bijvoorbeeld ook gericht op de veranderingen in ons leven. We staan op een keerpunt. Van woonhuis naar woonzeilboot. Van werken vanuit huis naar werken vanuit een eigen kantoor. Ik heb er vast een column over geschreven en er volgen er meer.

Vraag me niet met welke regelmaat. Ik beloof niet meer elke week of elke 2 weken of maandelijks. Volg de Webkoppeltwitter en je weet wanneer er nieuws is. Tot lezens!

Pater Moeskroen bezingt het in een lied. Bloggen worden ermee volgeschreven. Google met het woord ‘tips’ en je krijgt 1.400.000.000 resultaten. Wat is dat toch met tips? Een makkelijke manier van scoren? Gemakzuchtig schrijven? Gebrek aan inspiratie? Ik weet het niet. Ik word langzamerhand een beetje allergisch voor al die artikelen met tips. Ik kan zo een aantal blogberichten produceren met de beste 10 tips voor weetikveelwelkprobleem. Bepaal het probleem, sla een boek open en schrijf de 10 zaken die het meest aanspreken in een mooi rijtje onder elkaar, geef per tip een omschrijving van voldoende woorden en klaar ben je. Wat moet een mens daar nou mee?

Met stijgende verbazing kijk ik naar de reacties bij een van de blogs uit mijn mail. Strooplikkende mannen en vrouwen met ‘Oh wat een geweldige tips! Dankjewel! Ik had dit net nodig. Nu gaat het zeker lukken.’ en meer van dergelijke tenenkrommende reacties. Weten zij meer dan ik weet? Een van de tips is ‘schrijf leesbaar’. Ja duh, dat is een open deur en bovendien vind ik waarschijnlijk heel andere artikelen leesbaar dan de auteur van deze tips. Het is zo een nietszeggend blog gevuld met open deuren. Een gemiste kans.

Lees ik dan nooit tips? Jawel hoor, maar vooral als deze verpakt zijn in een goed verhaal. Een beschrijving van een ervaring van iemand, met de zaken waar men tegenaan is gelopen en hoe dat is opgelost. Daar heb ik iets aan. Daar kan ik van leren. Een verhaal boeit en blijft veel langer in het geheugen hangen dan een simpel rijtje tips.

En wat zie ik vanmorgen op het nachtkastje van mijn eega liggen? ‘Doe altijd wat je moeder zegt’ van Rhonda Abrams. Met in de ondertitel, jawel….: ‘Trek schoon ondergoed aan’ en andere tips voor het zakenleven. Hij leest het vast met veel plezier.