Maar als altijd regeert het weer. In het weekend is er harde wind met vlagen naar stormachtig en ook nog vanuit de richting waar we heen moeten. Enkele fanatiekelingen wagen de tocht. Wij zien het niet zitten en besluiten om met de auto naar het diner te gaan. Met ons zijn er meer die deze optie kiezen. Het is een gezellige avond.

De maand is nog niet om dus we spreken met onszelf af dat zodra het weer het toelaat, we de trossen losgooien. Klinkt leuk, alleen is er meer dan het weer. Het volgende weekend gaat voorbij door familie-omstandigheden. Daarna zijn we zo hard aan varen toe dat we afspraken afzeggen en op vrijdagmiddag eindelijk gaan. Een heerlijke zeiltocht naar de Blocq van Kuffeler en Hoorn. Een ruige zeiltocht terug naar IJmuiden. Het opspattende water slaat ons soms in ons gezicht en de golfslag maakt ons katterig. Kortom: we hebben reuze lol en waaien echt uit. Dit moeten we vaker doen!

Oktober komt en oktober gaat. Het weer is te heftig, mijn cursus is begonnen, we hebben even helemaal geen zin. Weekend na weekend gaat voorbij zonder dat de Markiezin wordt bevrijd uit haar lijnen. We hebben inmiddels bedacht dat we het zand van IJmuiden willen ontvluchten. We zoeken naar een andere ligplaats in een andere jachthaven. We komen uit op 2 mogelijkheden: Zaandam en Monnickendam. Gaan we eerst eens proefwonen in Zaandam. Op 16 november zijn we startklaar. Henk belt nog even met de havenmeester en krijgt te horen dat Sinterklaas daar over anderhalf uur aankomt. Oeps, dan gaan we niet op tijd de jachthaven halen en in de chaos van kleine bootjes arriveren met het risico dat de Markiezin te diep steekt en vastloopt, vinden we niet leuk.

We moeten even omschakelen, maar gaan de volgende dag alsnog overvaren. Extra vroeg op, want de bedieningstijden van bruggen passen zich niet aan de pleziervaart aan. Het is zondag! Dan willen ook brugwachters een vrije middag. Voor het geval we te diep steken voor de jachthaven, houden we nog tijd over om de brug terug te nemen. De aanloop is even heel spannend.
“Nog 50 centimeter… nog 40 centimeter… nog 30 centimeter… nog 20 centimeter… … weer 30 centimeter en stijgend” zegt Henk. Hij bedoelt de hoeveelheid water onder de kiel. Bij het afmeren aan de steiger waar we een maandje blijven liggen, loopt de Markiezin wel vast, maar liggen is liggen. Voorlopig hebben we geen tijd om te varen. Zo gaat dat met goede voornemens. In de winter is de Markiezin toch vooral woonzeilboot.

Na een jaar wonen aan boord, zijn we daarin helemaal ingeburgerd. Het is hoog tijd om te gaan varen met onze woonzeilboot. Ik roep al af en toe “we hebben ons niet voor gek laten verklaren om alleen maar in de thuishaven te liggen!”
We zetten onze schouders eronder en gaan flink aan de klus. De lange lijst wordt ingedeeld met toevoeging van prioriteiten. Datgene wat absoluut noodzakelijk is voor veilig varen, gebeurt het eerst. De rest schuift door naar na het varen.

Af en toe kijk ik Henk wanhopig aan, omdat er toch weer iets opduikt dat per se gemaakt moet. Ik wil los! Ik wil weer voelen hoe het is om zachtjes door het water te klieven, met de wind door mijn haren en de zon op mijn gezicht. Het plan van een rondje Engeland is al snel naar de ijskast verbannen. Na 2 jaar stilliggen, moeten we eerst even opnieuw de boot en onszelf tijdens het varen, leren kennen. Eerst genieten zonder meteen in zware zeegang te komen en in de modus 'overleven' te gaan. Hoe zeeziek zijn voelt, weet ik nog wel.

Eindelijk is het eind van de lijst 'absoluut noodzakelijk' in zicht. De zeilen zijn gerepareerd en rollen weer vrolijk in en uit. Alle lijnen, blokken, remmen et cetera zijn gecontroleerd en zo nodig vervangen. Wat aan boord het 'lopend want' heet, functioneert naar behoren. De motor is in de watten gelegd en draait als een zonnetje. We kunnen gaan! De zomer is gearriveerd en niks houdt ons meer tegen.

Maar daar vergis ik me lelijk in. Het is een mooie, zonnige dag als we de Markiezin bevrijden uit haar spinnenweb van lijnen. De laatste weken is de temperatuur flink gestegen. Dat is zeer welkom na de langdurige kou van de winter en het voorjaar. Wij zijn niet de enige die van de zonnewarmte genieten. Onder water zijn er organismen ook blij met de warmte en vooral blij met de stijgende watertemperatuur.
Als piepkleine zaadjes hechten ze zich op de schroef en het onderwaterschip van de Markiezin. Nog onzichtbaar en zich niet storend aan welk gif dan ook. Zodra de watertemperatuur een graad of 17 bereikt, krijgen de zaadjes een groeistuip. In een paar dagen groeien ze uit tot zeepokken van formaat. Het metaal van de schroef verdwijnt achter het wit van hun schelpen. Ze laten geen ruimte over.

En zo houden de zeepokken de Markiezin tegen. Letterlijk, want ze heeft geen vaart meer. Van woonzeilboot naar vaarzeilboot moet met een tussenstap: opdewalzeilboot.