Maar als altijd regeert het weer. In het weekend is er harde wind met vlagen naar stormachtig en ook nog vanuit de richting waar we heen moeten. Enkele fanatiekelingen wagen de tocht. Wij zien het niet zitten en besluiten om met de auto naar het diner te gaan. Met ons zijn er meer die deze optie kiezen. Het is een gezellige avond.

De maand is nog niet om dus we spreken met onszelf af dat zodra het weer het toelaat, we de trossen losgooien. Klinkt leuk, alleen is er meer dan het weer. Het volgende weekend gaat voorbij door familie-omstandigheden. Daarna zijn we zo hard aan varen toe dat we afspraken afzeggen en op vrijdagmiddag eindelijk gaan. Een heerlijke zeiltocht naar de Blocq van Kuffeler en Hoorn. Een ruige zeiltocht terug naar IJmuiden. Het opspattende water slaat ons soms in ons gezicht en de golfslag maakt ons katterig. Kortom: we hebben reuze lol en waaien echt uit. Dit moeten we vaker doen!

Oktober komt en oktober gaat. Het weer is te heftig, mijn cursus is begonnen, we hebben even helemaal geen zin. Weekend na weekend gaat voorbij zonder dat de Markiezin wordt bevrijd uit haar lijnen. We hebben inmiddels bedacht dat we het zand van IJmuiden willen ontvluchten. We zoeken naar een andere ligplaats in een andere jachthaven. We komen uit op 2 mogelijkheden: Zaandam en Monnickendam. Gaan we eerst eens proefwonen in Zaandam. Op 16 november zijn we startklaar. Henk belt nog even met de havenmeester en krijgt te horen dat Sinterklaas daar over anderhalf uur aankomt. Oeps, dan gaan we niet op tijd de jachthaven halen en in de chaos van kleine bootjes arriveren met het risico dat de Markiezin te diep steekt en vastloopt, vinden we niet leuk.

We moeten even omschakelen, maar gaan de volgende dag alsnog overvaren. Extra vroeg op, want de bedieningstijden van bruggen passen zich niet aan de pleziervaart aan. Het is zondag! Dan willen ook brugwachters een vrije middag. Voor het geval we te diep steken voor de jachthaven, houden we nog tijd over om de brug terug te nemen. De aanloop is even heel spannend.
“Nog 50 centimeter… nog 40 centimeter… nog 30 centimeter… nog 20 centimeter… … weer 30 centimeter en stijgend” zegt Henk. Hij bedoelt de hoeveelheid water onder de kiel. Bij het afmeren aan de steiger waar we een maandje blijven liggen, loopt de Markiezin wel vast, maar liggen is liggen. Voorlopig hebben we geen tijd om te varen. Zo gaat dat met goede voornemens. In de winter is de Markiezin toch vooral woonzeilboot.

Voor ons is het ook tijd te verhuizen. Moet toch met gemak kunnen in één dag. Niks in te pakken, niks te laden in een busje, alleen even zorgen dat de auto op een goede ophaalplaats staat. Ergens waar je met het openbaar vervoer kan komen. Logistieke voorbereiding noemen we dat. Zo geregeld. Auto blijft achter bij kantoor. Laatste terugreis naar Amsterdam met de trein. Laatste keer NDSM-veer. Morgen verhuizen met een lekker zonnetje en bijna lente-achtig weer…

“Wát was de weersvoorspelling? Zon? Aangenaam temperatuurtje? Hmmmm, dat was dan zeker een week geleden.” We zitten achter glas met uitzicht over het Noordzeekanaal, achter een smakelijke cappuccino en zuchten eens diep. “Morgen gaat het weer sneeuwen…” Verhuizen? Dat kan volgende week ook nog! Kom, we gaan nog even Amsterdam in. Ik kan wel zo'n hele foute, supertoeristische Amsterdammuts gebruiken. En de auto halen we morgen wel op.

Een week later: logistieke voorbereiding gedaan. Wederom laatste keer trein naar Amsterdam en laatste keer NDSM-veer. We beginnen al te twijfelen of het nu echt de laatste keer is. Maar we willen toch naar IJmuiden. Deze keer drink ik alleen een cappuccino bij ons favoriete Brood. Ondertussen wordt de watertank gevuld, en de kuiptent omlaag gezet. Klaar om te verhuizen. Trossen los en het water op. Niet de voorspelde zon, maar het is best aangenaam zo voor de wind naar het bunkerstation. Wat is verhuizen toch leuk.

Tot de dieseltank vol zit (en dan bedoel ik ook echt vol!) en we nu tegen de wind in naar IJmuiden moeten tuffen. Niet veel wind, maar wat is het kkkkkoud! Extra fleece erbij, extra thermo-ondergoed (handig als je alles bij je hebt), toch blijft het kkkkoud. We zijn blij als we, vlotter dan gedacht, afmeren in onze box in de thuishaven. Kachel op grillen, hete choco, even bijkomen. We zijn verhuisd! Maar of je dit nou in één dag mag noemen?

Het weer op het moment van vertrek is niet echt om over naar huis te schrijven. Windje dikke 7 bft in IJmuiden. Niet helemaal droog, maar wij zijn erg gedreven om weg te komen. Bijna hebben we de handdoek in de ring gegooid. Nogal wat tegenslagen. Maar gelukkig hebben we de afspraak gemaakt dat we elkaar niet bang maken, geen onzekerheden op elkaar overbrengen, niet zuchten, steunen of miepen. Doorzetten! En dat heeft geholpen. Nog net voordat de havenmeester naar huis vertrekt, meren we af in Amsterdam Marina. Trots en tevreden dat we er zijn. Zelfs al is het maar een kippeneindje. De volgende dag nog even los om diesel te tanken eindje verder het Noordzeekanaal op. Daarna kan de kuiptent er weer op, de feestverlichting de mast in, de kerstboom op tafel. Dik tevreden!

Binnen is alles normaal. Zodra we naar buiten stappen weten we 'we zijn verhuisd!' Bedrijvige omgeving, industrie, scheepvaart, een platform op hoge poten wat in het donker aan een UFO doet denken. Met het pontje ben je in een minuut of tien in het centrum van de hoofdstad. We gunnen onszelf een korte vakantie en gedragen ons als toerist. Slenteren door de stad, tweede kerstdag hele dag slenteren door Artis en eindelijk eens naar restaurant Wilhelmina-Dok. Wij zijn er al vaak langs gevaren, een cruiseschip heeft het ooit geramd, maar aanleggen en een bakkie doen, kan niet. Nu dan met pontje naar CS en pontje naar IJ-plein. Wandelen in de stromende regen. Gelukkig zijn ze open en genieten we van een lunch met uitzicht op het Noordzeekanaal.

2012 loopt ten einde. We bekijken onze mogelijkheden. Vage plannen om verder te verhuizen naar het centrum van Haarlem. Maar we zijn hier nog niet klaar! We willen nog van alles zien en dat kan in de weekenden. Kom, laten we nog een paar weken blijven liggen… Ja, doen we!

De overdracht van het huis is soepel verlopen. Om dit feit te vieren, hebben we ons even een paar dagen teruggetrokken in een hotelletje. En dat wordt ineens extra luxe als je op een boot woont. De zomer van 2012 was net in die dagen. Genoten van zon, bossen en binnenland.

Aan boord is het zoeken naar een nieuw dagritme, leefritme, et cetera. Het is ook zoeken naar spullen. 'Waar hebben we dat gelaten?' 'Weet jij waar die dingen gebleven zijn?' En tijdens het uitpakken van dozen: 'Waar vinden we daar nu weer ruimte voor?' Het is gelukt om alle meeverhuisde spullen een plek te geven. Niet alles achter deurtjes of onder banken. Er zijn spullen die nu in een fraaie, doorzichtige opbergbox zitten en de boxen staan keurig in de punt. Nee, niet zeevast. Maar met een paar simpele handelingen kunnen ze wel zeevast gezet en zijn we zo weer een echte zeilboot. Alleen nu liggen we aan de steiger, in onze thuishaven en is de Markiezin een woonboot. Dan gelden er andere regels. Zo is er bijvoorbeeld ook het verschil tussen plastic en steen, tussen koken en koken, tussen los en vast, tussen weggeborgen en opgeruimd. Nu de verhuizing achter de rug is, ga ik in volgende columns meer in op het wonen aan boord en die verschillen. Het is gewoon anders dan in een huis. Wat mij betreft: leuker!

Een grotendeels leeg huis, waar je nog net kan kamperen, is eigenlijk altijd van een treurige triestheid. Ook op het moment dat je erin komt. Dan zucht je eens diep, pakt de verfroller en begint aan de opbouw. Maar nu, nu zuchten we eens diep, en nog eens en nog eens. Het zijn de laatste loodjes. Het laatste beetje afscheid nemen. De laatste zaken in de verkoop en de allerlaatste zaken in de dozen voor de opslag of voor aan boord. Nog even een keer de was draaien en drogen. Morgen worden de apparaten gehaald. De verkoop is best goed gegaan. We zijn zeker tevreden. Slechts een paar dingen kosten nog wat moeite, maar ook dat komt goed.

Nog heel even en het is hier helemaal leeg en herinnert er niets meer aan de tijd dat we hier met veel plezier hebben gewoond. Nog heel even en we trekken voor de laatste maal de deur achter ons dicht. En dan begint het nieuwe avontuur, een nieuw tijdperk. Vol enthousiasme gaan we daar op af. Alleen… nu, op deze troosteloze, natte zondag, zijn we duf, moe en triestig. Afscheid nemen is een beetje sterven. Dat geldt ook voor afscheid van een woning, een thuis, een plek waar je jaren lief en leed hebt gedeeld. Het mag, zo'n dagje mineur. Morgen schijnt de zon en gaan we met frisse moed verder.

De cdlade klapt open en ik pak de volgende cd.

Overal lees je het: de leegstand in kantorenland is enorm. Dus ik was hoopvol gestemd een goede locatie voor vanCarabas.nl te vinden. Dat viel wat tegen. We zijn van de ene verbazing in de andere gerold. Het ene lege pand na het andere hebben we bekeken. Maar uiteindelijk zitten we prima in een… volledig gevuld bedrijfsverzamelgebouw.

Onze eisen

Op dit moment is vanCarabas.nl nog zeker geen grote multinational. Dus onze eisen zijn bescheiden. Plek voor twee bureaus, een extra stoel, wat kasten en een senseo. Omstreeks 20 m² netto vloeroppervlak (dat is de ruimte die ik zelf naar eigen believen kan indelen). Een parkeerplaats en een fietsenrek vinden we ook prettig. Maximum huurtermijn 2 jaar, graag binnen drie maanden opzeggen. Budget zo ergens tussen 500 tot 800 euro per maand ex btw, maar inclusief servicekosten. Oh ja, een bemande receptie en een restaurant is ook leuk. Daarnaast is een beetje inspirerende omgeving belangrijk. Als het creatieve proces een keertje vastloopt, doet een ijsje in de buurt soms wonderen. Deze eisen leken me helemaal niet zo gek. Ik weet zeker dat een groot aantal zzp-ers er hetzelfde over denkt.

Even lachen: de eis van een goede internetverbinding heb ik niet expliciet genoemd. Er is toch niemand in Nederland die een kantoor verhuurt zonder goed internet?

De longlist

Het wordt zoeken op Funda, op internet, fora, LinkedIn, twitter, navragen enzovoorts. Op die manier gewapend met een longlist van mogelijkheden gaan we de locaties af. Overal staat: alleen bezichtiging met een makelaar, maar dat wordt wel erg bewerkelijk. Dus net pak aan, nog net geen stropdas, en op de bonnefooi adressen bezoeken.

De Waarderpolder te Haarlem

Volgens de gemeente Haarlem is de Waarderpolder in 2009 'Het beste bedrijventerrein van Nederland'. Het is toch mooi als je dat om de hoek hebt liggen. We beginnen met een bedrijfsverzamelgebouwtje op het Figeeterrein. Zonder probleem lopen we naar binnen naar een vrijwel lege verdieping. Allemaal kleine units met enkelglasafscheiding. Geen bewaking, we zijn er een klein halfuur en komen niemand tegen. Lijkt ons geen plek om ons bedrijf te vestigen en onze apparatuur achter te laten. Alhoewel het Figeeterrein zeker een mooi initiatief is, en prachtig dat het kan, is de omgeving ervan nog steeds wat… troosteloos. De grandeur wordt door de her en der in bermen geparkeerde auto's, het abominabele wegdek, en de rare bewegwijzering volledig weggepoetst. Dit is het niet voor ons. Vervolgens wat nieuwbouw bekeken. Gesproken met een aantal huurders en zeker aan het Spaarne staan wat mooie panden, maar in het algemeen wat te groot voor ons. Ook daar geldt: zodra je het pand verlaat, valt het allemaal wat tegen. Een goed gesprek gehad met een kantoorbewoner, die ons wel waarschuwt dat we alleen glasvezelinternet kunnen afnemen. Dus het wordt wel iets duurder. OK, we snappen het, het beste bedrijventerrein van Nederland kent alleen extreem duur internet. Of een dongel voor het raam hangen natuurlijk.

Tenslotte bezoeken we nog een ander bedrijfsverzamelgebouw aldaar. Maar door de vierkante meterprijs, de staat van onderhoud en ook hier de omgeving die vooral uit overwoekerde bouwgrond bestaat, besluiten we dit maar te laten voor wat het is.

Overigens, we bekijken de Waarderpolder natuurlijk niet met de bril van een groot bedrijf. Daarvoor is iets als een glasvezelkabel geen enkel probleem.

Luxe tijdelijke kantoren

De grote kantorenketens van deze wereld adverteren met de leus: “Korte opzegtermijn”. Daar wordt 4 maanden mee bedoeld. Er wordt met vierkante meters geadverteerd, alleen zijn het wel bruto meters. Op zich geen probleem mee, gemeenschappelijke ruimtes moeten tenslotte ook betaald worden. Maar voor het antwoord op de vraag hoeveel netto ruimte 29 m² nu eigenlijk is, moet ik tweemaal nabellen, e-mails sturen en krijg na enkele weken als antwoord: ongeveer 3 bij 5 meter, oftewel 15 m². Oh ja… natuurlijk.

Deze aanbiedingen kunnen in voorkomende gevallen best wel goed zijn. De bewaking van de panden is prima, uitstekende bemande receptie, koffiehoek in de entree. Maar het wordt al heel gauw boven budgettair. Toch heeft een van de deze aanbieders ergens bij ons de boot gemist. Nu staat een verdieping daar nog steeds helemaal leeg, en we hadden op enig moment toch besloten daar wat te huren…

Navragen over de kwaliteit van de internetverbinding is ronduit komisch. Het kost 10 – 40 – 80 euro ex btw per maand, al dan niet per persoon. Wanneer we het over de snelheid van de lijn hebben, is het antwoord gemiddeld 'We hebben nooit klachten', kwaliteitsgaranties zijn er niet. Wanneer ik achteraf van een van de locaties de kleine lettertjes lees, en nabel bij de telecomleverancier blijkt het daar om 800 kbps te gaan. Voor degenen die dat niets zegt: kent u de UPC reclame waar ADSL wordt vergeleken met het UPC-superaanbod? En ADSL dus tergend langzaam is? Wel, 800 kbps is nog eens 10x zo langzaam.

Oudere megakantoorgebouwen

Dankzij het 'nieuwe werken', wat vooral een eufemisme lijkt om te besparen op kantoorkosten, staan er veel megakantoren leeg. Bij sommige verhuurders heeft iemand tijdens een brainstormsessie waarschijnlijk geopperd om het aan de zzp-ers te verhuren. Dus staan her en der advertenties als: 5000 m² te huur, mogelijk vanaf 30 m². We hebben voor een paar van deze gebouwen gestaan. De posters dat het gebouw beveiligd wordt door antikraak hangen voor de ramen. Elkaar verdwaasd aangekeken en weer weggereden. Heren en dames verhuurders, er is toch echt meer voor nodig om uw pand met achterstallig onderhoud te verhuren. De doelgroep mag dan zzp-er zijn, maar die hebben toch ook nog enig gevoel voor eigenwaarde.

Bedrijfsverzamelgebouw – 1

Via een netwerkcontact worden we getipt over een verzamelgebouw in Haarlem Zuid. Het past qua sfeer, locatie, prijs wat minder, maar wie weet. Ik kijk op de site van de verhuurder, maar alles in ons formaat is al bezet. Van ons contact weten we zeker dat er ruimtes vrij zijn, misschien is de site verouderd? Dus bellen met de verhuurder. Ik wordt doorverwezen naar de makelaar en heb die vervolgens gebeld. Ik krijg kortaf te horen dat alles al verhuurd is, dat ik op hun makelaarssite moet kijken voor het actuele aanbod, goedemiddag verder en einde telefoongesprek. Enigszins verbijsterd blijf ik na dit gesprek zitten. Recapituleren: Ik bel met een bedrijfsmakelaar waar ik aangeef op zoek te zijn naar kantoorruimte. Deze meneer vraagt niet verder maar verwijst me naar internet (goeie tip hoor!). Conclusie moet zijn dat het met de problemen op de kantorenmarkt wel zal meevallen, in ieder geval bij hem.

Een paar dagen later krijg ik van mijn contact de naam door van de accountmanager van de verhuurder. Die kan ik ook direct bellen. Na een paar telefoontjes is er eindelijk contact en maken we een afspraak voor een bezichtiging. Nog even gevraagd over de makelaar. Blijkt dat het contact daarmee al geruime tijd verbroken is. Staat alleen nog wel op de site, en de medewerkers aan de telefoon is het nooit verteld. Zou dit wel gebeurd zijn, dan hadden we al twee weken eerder dit pand kunnen bekijken.

De bezichtiging verloopt prima, niets dan lof. Acceptabele voorwaarden en redelijke prijs. Had ik de bezichting een week eerder gehad dan was dat nu ons HQ geweest. Maar door alle vertraging zijn we ondertussen verder gaan zoeken en kwamen terecht bij verzamelgebouw nummer twee.

Overigens, deze verhuurder heeft de site inmiddels aangepast. Zou ik nu bellen dan kom ik gelijk bij de juiste persoon terecht!

Bedrijfsverzamelgebouw – 2

Aan de randweg van Haarlem, vlakbij station Heemstede, hebben we uiteindelijk onze plek gevonden. Een voormalig (minimega) kantoorpand. Staat al een paar jaar op de nominatie om plaats te maken voor nieuwbouw, maar vanwege de crisis komt het er niet van. Nadeel is dat we er misschien over een jaar uit moeten, voordeel is de korte opzegtermijn en de goede prijs. Als we een afspraak maken voor een bezichtiging loopt het allemaal lekker snel. Wat vooral prettig is, het gebouw zit bijna helemaal vol met meer dan vijftig kleinere bedrijven. Al te veel investeringen worden er natuurlijk niet gedaan, maar het voelt allemaal wel bedrijfsmatig aan. Het kan dus wel!

Voor verhuurders

Voor veel verhuurders van panden heb ik nog een tip. Het lijkt misschien weinig, de opbrengst van bedrijfjes met 1 of 2 personen, maar voor die bedrijfjes is de huurprijs een hele uitgaaf. Het minste wat je dan wil, is dat je trots bent op jouw kantoor. Niemand betaalt voor een afbraakpand.

Ik heb bij een groot gebouw gestaan waar de vorige bewoner met een voorhamer zijn naamschildje eraf gebikt had. Leuk dat dit gebouw nu voor zzp-ers beschikbaar is, maar het is wel aan te bevelen om dan de entree naar een representatieve toestand terug te brengen (en zo duur is een stukje stucwerk niet). Een ander gebouw had een bord met de namen van de bedrijven die er zaten. Dat bestond vooral uit rommelig geplakte bedrijfsstickers, terwijl de helft van de genoemde bedrijven alweer verdwenen was.

Tenslotte

Dit is een gekleurde ervaring. Ik kom met een betrekkelijk klein budget binnen, en ik snap dat ik dan minder interessant ben. Aan de andere kant, bedrijven als AH, Aldi en LIDL hebben hoge inkomsten door juist een grote doelgroep met lage marges te bedienen.

De belangrijkste indruk die ik zo van mijn zoektocht heb overgehouden, is dat voor driekwart van de verhuurders leegstand een aantrekkelijker optie is dan het te verhuren aan die grote doelgroep. Onlangs was er in het nieuws dat er een, deels door het rijk gefinancieerd, sloopfonds komt. Het zal toch niet gebeuren dat de partijen die onderhoud hebben verwaarloosd, en geen initiatief hebben getoond, daar uiteindelijk voor beloond gaan worden?

Het zoeken naar geschikte kantoorruimte is begonnen zodra de verkoop onder voorbehoud was. Veel opties, maar ook veel wat we echt niet willen. Van Amsterdam-Noord tot Heemstede en plekken daartussen. Wezen kijken in bedrijfsverzamelgebouwen met allure en bijna afbraakpanden. Leeg staat er genoeg. Soms loop je zo naar binnen, zie je helemaal niemand en vraag je je af of je meteen maar even die computers meeneemt. Ze staan voor het grijpen. Elders kom je alleen binnen na afspraak en krijg je de koninklijke behandeling. Om dan de aangeboden ruimte terug te horen bij Peter R. de Vries, misdaadverslaggever, is even vreemd opkijken.
We kiezen uiteindelijk voor standplaats Haarlem. Misschien wel omdat we daar toch onze roots hebben. Onze basis is nu in het Touchdown Center Haarlem. Een van de weinige bedrijfsverzamelgebouwen die zo goed als vol zit. Makkelijk te bereiken per auto, fiets en ov. Treinstation om de hoek, evenals een ijssalon met suikervrij ijs. Bij de temperaturen van de dag waarop ik deze column schrijf, geen overbodige luxe. We voelen ons gelijk thuis.

Nog een paar weken en dan zijn we huisloos. Er zijn mensen die ons meteen tot daklozen bombarderen. Waarom? Joost mag het weten. We hebben een prima dek op de Markiezin en dat geeft ons een dak boven ons hoofd. Is het zo vreemd om aan boord van een zeiljacht te gaan wonen? Er zijn meer mensen die dat doen. Je wilt ze de kost niet geven (zonder failliet te gaan).
Goed, oké, soms dan zijn wij ook best even vertwijfeld. En dan zegt een van ons met een glimlach naar een reclame: “het komt wel goed schatje!”.
En dat komt het ook. Nog een aantal weken van inpakken, weggooien, opslaan, verkopen, twijfelen, zeker weten, weer twijfelen, door de dozen de opslag niet meer zien, et cetera, et cetera. Gewoon doorbijten. Want uiteindelijk zal alles reg kom!

De laatste dagen zijn slopend geweest. Na het eerste uitstel komt een tweede uitstel. Hoop komt en gaat. Concentreren en gewoon doorgaan, is bijna onmogelijk. De onzekerheid over de verkoop voert de boventoon. Het afwachten en niets kunnen doen, eist een flinke tol. En als er dan eindelijk een einde komt aan het wachten, valt de verbinding weg. Grom!

Oké, wat maakt een half uurtje meer of minder nou uit, zul je denken. Heel veel, als de spanning zo oploopt. Als Henk dan eindelijk de makelaar opnieuw spreekt en hij gaat babbelen over kantoorruimte, het ruime sop op, en meer van dat soort, voor mij tenenkrommende, gespreksonderwerpen, heb ik de neiging aan te vallen. Is het huis nou verkocht of niet? Ik wil het weten! Minuten verstrijken. Eindelijk wordt het gesprek beëindigd. Eindelijk hoor ik dat de financiering rond is en dat de 'maar' slechts op de opleverdatum sloeg. Ik geloof er nog niks van. Het moet inzinken en er moet een bevestiging via de mail komen. Voorzichtig feliciteren we elkaar en zetten een fles bubbels koud. Misschien, als straks de bevestiging er is dat we het dan geloven en echt kunnen proosten. We vallen stil en zitten elkaar schaapachtig aan te kijken. En nu? Moeten we nu gaan hollen, vliegen, draven?

Eerst maar even doorgaan met ademhalen. Zodra de bevestiging er is, kunnen de tweets, de feestboekmeldingen et cetera eruit. Column online, Markiezinnieuwsbrief eruit. Het is echt! Het huis is verkocht! We gaan aan boord wonen! O help…..waar zijn we aan begonnen.

Teleurstelling, verbazing, boosheid, machteloosheid volgen elkaar in hoog tempo op. De grond zakt bijna weg onder onze voeten. Net nu we voor het kantoorgebouw staan waar onze voorkeur naar uitgaat. Nog even een 2de maal kijken om zeker te zijn. De keuze is lastig genoeg. Maar nu heeft het nauwelijks zin meer. De kans dat de verkoop doorgaat is zodanig verkleind, dat we alle voorbereiding stil moeten zetten. We kijken elkaar aan en voelen ons verslagen.

Diep ademhalen, toch nog even naar binnen. Alsof de duvel ermee speelt, valt de ruimte nu tegen. Of ligt het aan onze mineurstemming? We laten het maar even voor wat het is. Zoeken troost in troostvoer, grommen en foeteren op de makelaars, de koper en zijn tussenpersoon. Het enige wat we kunnen, is akkoord gaan met verlenging, maar daar 2 weken van maken en gelijk een extra opleverweek afdwingen. Waarschijnlijk boeit het de koper en consorten niks, want die drang van hen om per se voor 1 juli de overdracht te willen, is vervallen met de melding vanuit Den Haag dat de overdrachtsbelasting niet weer wordt verhoogd naar 6%. Ze hebben alle tijd. Als verkoper kun je niets uitrichten, geniet je geen enkele bescherming meer. Huis is al die tijd van de markt en een vergoeding voor de geleden schade krijg je niet. Alle bescherming gaat naar de kopers. Zo is de huidige markt, de huidige maatschappij.

We zitten in een draaikolk van gevoelens. Pas na enige dagen zakt het weg en komt er een gelaten rust. Afwachten! Meer kunnen we niet. Een heel klein sprankje hoop hebben, maar vooral niet meer dan dat. De teleurstelling als het echt niet doorgaat is er waarschijnlijk niet minder om.

Tot je er aan begint. Niet al te veel nadenken is schier onmogelijk. Overal hangt een herinnering aan. Stoer roepen we "het is maar papier/materie", maar op het moment dat iets weg moet, is het veel meer dan dat. Er hangt een heel leven aan, lijkt het wel. Het is een stukje van jezelf geworden. En wie gooit er nou stukjes van zichzelf weg?

Ineens begrijpen we die oude man, laatst bij de opslag. Dozen vol sjouwde hij naar zijn gehuurde kubieke meters droge opslagruimte. Hij verhuist waarschijnlijk naar een kleiner pand. Misschien wel het bejaardenhuis. Waarom dan nog spullen opslaan? De kans er ooit nog wat mee te doen is klein. Maar hij kan vast geen afscheid nemen van al zijn spulletjes. Verzameld en gekoesterd in een heel mensenleven. Elk onderdeel een herinnering die levendiger wordt naarmate hij er langer naar kijkt. Gauw wegstoppen in een doos en alle dozen naar de opslag. Daar staat het veilig. Daar kan hij er nog bij. "Laat mijn nabestaanden het maar weggooien", denkt hij misschien. Dat is voor hem een stuk eenvoudiger dan nu zelf naar de stort rijden in plaats van naar de opslag.

We begrijpen het. We hebben zelf moeite met weggooien. En dan zijn we alleen nog maar met de administratiekast bezig! Papieren met lettertjes en cijfertjes. Sommige papieren 'moeten' nog een aantal jaar bewaard. Bijvoorbeeld voor de belastingdienst die nog, naar een jaar of 5 in het verleden, een onderzoek kan uitvoeren. Of langer omdat ze te maken hebben met een eigen zaak. Maar ook papieren van ver voor die wettelijke termijnen zijn er nog. Waarom? Wat moet je er mee? Het zijn herinneringen, stukjes van onszelf.

We beginnen met de echt simpele dingen. Handleidingen van apparaten die al jaren geleden zijn vergaan. Als je de ruimte hebt, ga je niet geregeld even door de stapel. Wel nee, je propt er de nieuwe bij. Zo, dat ruimt op! Door met de verzekeringspapieren, de belastingpapieren, de werkgeverspapieren, de rekeningen, de bonnen van Joost mag weten welke bussen verf ooit gekocht. "Die schoolboeken van het jaar nul? Doe ik er nog wat mee? Ga ik er nog wat mee doen?" Ik aarzel maar smijt ze dan resoluut de bak met oud papier in. Het moet weg. Ik heb er niets meer aan.

Al dit weggooien en opruimen zou een mens toch goed moeten doen? Leegmaken van de kast is toch ook leegmaken van je hoofd? Dat hoor je op tv de goeroes altijd beweren. Maar wij worden op een bepaalde manier treurig. Zoveel jaar trekt voorbij. Realisatie dat we oud zijn? Oud? Net op de helft van ons leven, denk ik. Ik weet niet wat het is. Het zal bij het proces horen. Nu even melancholisch en straks beginnen aan een nieuwe, frisse etappe. Hoe filosofisch!